Leraren die staken, politieagenten die staken, buschauffeurs die staken . Aan dit rijtje kunnen nu ook Hollywood-schrijvers toegevoegd worden. Wekenlang legden zij de pennen neer tot februari van dit jaar. Na ruim drie maanden was de staking eindelijk over. Eindelijk want, hoewel wij Nederlanders er weinig van gemerkt hebben, in Amerika werden verschillende programma’s gestopt.  De dokters in Grey’s anatomy zaten zonder uitslag, de buurtjes in Desperate Housewives zaten zonder roddels en Jay Leno zat zonder grappen.  Zelfs de Golden Globes werden afgelast!

De staking van 12.000 auteurs gold als het grootste arbeidsconflict in Hollywood in twintig jaar. Het grootste twistpunt tussen de filmproducenten en scenaristen was de vergoeding die de schrijvers kregen voor de distributie van titels per dvd en internet (Nu.nl, 13 februari 2008).

Ik ben het eens met de scenaristen, dat zij gestaakt hebben. De staking laat goed zien hoe hard de televisie- en filmindustrie hen nodig heeft. Zonder hen zijn er geen series en films. De kosten die verbonden zijn aan de staking maken het al heel duidelijk dat Hollywood niet zonder schrijvers kan. Per dag kostte het de Amerikaanse televisie- en filmindustrie namelijk 21miljoen!

Dat lijkt mij al reden genoeg om de salarissen van de schrijvers omhoog te gooien. Daarnaast is het voor iedereen die aan een televisieprogramma of serie meewerkt ook vreselijk dat zij midden in het seizoen zonder werk zitten. Iedereen is afhankelijk van de schrijvers. Nog een reden waarom de salarissen omhoog moeten.

Dat de Golden Globes afgelast werden liet zien dat ook genomineerde acteurs deze mening deelden. De vakbond  van de genomineerde acteurs boycotte de ceremonie waardoor deze niet door kon gaan. Ook dit vind ik een goed statement. Zonder de scenaristen zouden er geen films en televisieseries zijn en zouden die acteurs geen werk hebben. Dat zij met deze actie laten zien dat zij achter de scenaristen staan vind ik erg goed.

Eind februari kwam de wereld erachter dat Prins Harry toch aan het meevechten was in Irak. Het Australische vrouwenblad New Idea vermeldde dit in hun blad. Nieuws wat eigenlijk nog niet bekend mocht worden, omdat Harry nog steeds in Irak was.

Hoewel New Idea dit in januari al in hun blad vermeldde duurde het toch nog een maand voordat de Amerikaanse media het nieuws oppikte. Ook werd bekend dat de Britse media het allang wist, maar op verzoek hun mond hadden gehouden. Dit nieuws vond ik vrij opmerkelijk. De Britse media is namelijk best wel sensatiebewust. Ze zijn altijd hard op zoek naar een scoop en doen daar ook vrij veel voor. Omdat het hier ging om de veiligheid van de prins hielden zij dit keer netjes hun mond. Heel goed vind ik.

Een beetje jammer was het dan ook dat New Idea het bericht wel plaatste. In de Metro van 11 maart las ik een stukje waarin stond dat New Idea zijn excuses maakte voor het wereldkundig maken van het bericht. Zij vertelden niet alert te zijn geweest op de mogelijke gevolgen. De vraag die in mij oprees toen ik dat las was: Onder welke rots hebben jullie de afgelopen maanden liggen slapen??? Even voor New Idea: Wereldwijd is er wekenlang een discussie geweest of Harry wel of niet naar Irak moest. Van de Britse politiek mocht hij niet. De Taliban zou dan al hun pijlen richten op Harry. Het zou te gevaarlijk zijn. Harry wilde weer wel. Hij wilde gewoon meevechten met zijn vriendjes. En zo was er wekenlang de vraag: gaat ie of gaat ie niet? Uiteindelijk kwam het verlossende woord: Harry gaat niet.

Maar oke, misschien heeft niemand bij dat blad iets hiervan meegekregen. Maar dan is er nog altijd het gezonde verstand van de mens. Er is al jaren een oorlog gaande in Irak. Amerika vs de Taliban. De Britten steunen de Amerikanen openlijk en de Taliban heeft ook al vele bedreigingen geuit aan het adres van Groot-Brittanie. Misschien is het dan niet echt handig om te vermelden dat een Britse prins middenin Irak verblijft. Lekker dicht in de buurt van de Taliban. Maar ja, misschien waren zij dit keer een beetje dom.