Het EK van 2008. Oranje mocht weer aantreden, dus heel Nederland was in de ban van het voetbal. En in de ban van Oranje. Overal waar je keek zag je rood-wit-blauw en oranje. Winkels lagen vol met oranjespullen. Brulshirten, welpies en trom-petten vlogen over de toonbanken. De reclamezendtijd rondom wedstrijden was binnen no time uitverkocht. In programma’s werd er volop gepraat over de voetbal. Vooral na de super zege op de Italianen en de Fransen. Iedereen ging gek. Steeds meer mensen vertrokken naar Bern om het spektakel bij te wonen. het werd een ware Oranje-invasie. Binnen- en buitenlandse media raakten niet uitgesproken over het voetbal van Oranje en de Oranje-invasie in bern. Het was Oranjegekte alom. Tot die zwarte dag van 21 juni 2008. Nederland verloor van Rusland en abrupt was het afgelopen met de Oranjegekte. De spullen in de winkels gingen in de uitverkoop, Oranjereclames verdwenen van tv, in kranten en tv-programma’s was men uitgesproken over Oranje en de Oranje-invasie droop weer af, terug naar het hol van de leeuw om zich de komende 2 jaar te verschuilen.

Ik vind het toch altijd maar weer verwonderlijk om te zien wat er allemaal gebeurt rond zo’n EK of WK. Alles lijkt wel te zijn besmet met het Oranjevirus. Reclames hebben allemaal te maken met Oranje. De ene krant heeft een nog grote foto van Oranje dan de andere krant. Cameraploegen doen er alles aan om een glimp op te vangen van de geheime training van Oranje. In programma’s raakt men niet uitgepraat over alles rondom Oranje en het EK.

Voetbal verkoopt. Zeker rond zo’n gebeurtenis. Heel Nederland is in de ban van Oranje en iedereen wil er een slaatje uit slaan. Vooral als het goed gaat met de voetbal. Dan wordt de gekte nog groter, zelfs in het buitenland. Dat was goed te zien met dit EK, nadat Nederland de wereldkampioen en vice-wereldkampioen op onvoorstelbare wijze versloeg. Iedereen had het over Oranje.

Zelf vind ik die gekte wel leuk. Ik vind het leuk om te zien hoe iedereen zich laat meeslepen. Een paar weken lang heerst er enorme saamhorigheid onder de Nederlanders, vooral op de dagen dat Nederland voetbalt en iedereen weer aantreed in die ene opvallende kleur. Dat de media daar vrolijk in meedoen vind ik dan ook totaal niet erg. Ik zeg: ‘Op naar Zuid-Afrika!!’

Eind maart zond RTL Boulevard een filmpje uit van Georgina Verbaan en Pieter van der Wielen waarop de twee aan het zoenen waren. Er ontstond veel commotie rond het filmpje. Iedereen sprak er over in televisieprogramma’s, in roddelbladen, op internet en in kranten. Veel mensen dachten dat het en grap was voor 1 april. Er werd zelfs gedacht dat Jort Kelder er ook aan meewerkte toen hij vermeldde op zijn site dat het filmpje toch echt waar was. Uiteindelijk bleek hij de waarheid te vertellen.

Pieter van der Wielen vond dal deze aandacht ongelooflijk overdreven. Wat hem vooral verbaasde was dat de Volkskrant, Trouw en NRC ook op het verhaal doken, vertelde hij tijdens het mediadebat ‘Aapjes kijken’. Op de reactie ‘Ze berichten over de hype’ antwoorde hij: ‘Dat vind ik zo hypocriet. Ze liften gewoon mee op sensatie.’ (www.mediadebat.nl)

Steeds vaker staan in kranten ook “roddelberichten”. Artikelen die je vroeger alleen in de Privé of de Story zou verwachten staan nu ook in de Trouw en de Volkskrant. Dat geldt dus ook voor privékwesties van (vooral) publieke figuren. Op het mediadebat ‘Aapjes kijken’ van 9 juni werd naar deze kwestie en het recht op privacy gekeken door journalisten, advocaten en BN’ers. Waaronder dus Pieter van der Wielen.

Ik vind dat Pieter van der Wielen gelijk heeft. Zo is de Volkskrant een serieuze krant. Een krant met “echt nieuws” dat door “intellectuele” mensen gelezen wordt is mij weleens verteld. Het plaatsen van berichten als het zoenincident van Georgina Verbaan en Pieter Verwielen of bercichtgeving over de hype valt naar mijn idee niet onder “echt nieuws”. Het is meer een bericht voor de Story of de Telegraaf. Maar omdat Georgina-gate lezers trekt schrijft ook de Volkskrant erover, ze doen mee met de hype. Ik vind dat een krant als de Volkskrant dat niet moet doen.  De krant heeft een goede naam. Het wordt gezien als een serieuze betrouwbare krant. Roddelberichten kan men overal op internet of in de roddelbladen vinden, dus ik vind niet dat die perse in een krant als de Volkskrant of Trouw moeten. Laat het roddelen maar lekker over aan de Story of Privé.

Leraren die staken, politieagenten die staken, buschauffeurs die staken . Aan dit rijtje kunnen nu ook Hollywood-schrijvers toegevoegd worden. Wekenlang legden zij de pennen neer tot februari van dit jaar. Na ruim drie maanden was de staking eindelijk over. Eindelijk want, hoewel wij Nederlanders er weinig van gemerkt hebben, in Amerika werden verschillende programma’s gestopt.  De dokters in Grey’s anatomy zaten zonder uitslag, de buurtjes in Desperate Housewives zaten zonder roddels en Jay Leno zat zonder grappen.  Zelfs de Golden Globes werden afgelast!

De staking van 12.000 auteurs gold als het grootste arbeidsconflict in Hollywood in twintig jaar. Het grootste twistpunt tussen de filmproducenten en scenaristen was de vergoeding die de schrijvers kregen voor de distributie van titels per dvd en internet (Nu.nl, 13 februari 2008).

Ik ben het eens met de scenaristen, dat zij gestaakt hebben. De staking laat goed zien hoe hard de televisie- en filmindustrie hen nodig heeft. Zonder hen zijn er geen series en films. De kosten die verbonden zijn aan de staking maken het al heel duidelijk dat Hollywood niet zonder schrijvers kan. Per dag kostte het de Amerikaanse televisie- en filmindustrie namelijk 21miljoen!

Dat lijkt mij al reden genoeg om de salarissen van de schrijvers omhoog te gooien. Daarnaast is het voor iedereen die aan een televisieprogramma of serie meewerkt ook vreselijk dat zij midden in het seizoen zonder werk zitten. Iedereen is afhankelijk van de schrijvers. Nog een reden waarom de salarissen omhoog moeten.

Dat de Golden Globes afgelast werden liet zien dat ook genomineerde acteurs deze mening deelden. De vakbond  van de genomineerde acteurs boycotte de ceremonie waardoor deze niet door kon gaan. Ook dit vind ik een goed statement. Zonder de scenaristen zouden er geen films en televisieseries zijn en zouden die acteurs geen werk hebben. Dat zij met deze actie laten zien dat zij achter de scenaristen staan vind ik erg goed.

Eind februari kwam de wereld erachter dat Prins Harry toch aan het meevechten was in Irak. Het Australische vrouwenblad New Idea vermeldde dit in hun blad. Nieuws wat eigenlijk nog niet bekend mocht worden, omdat Harry nog steeds in Irak was.

Hoewel New Idea dit in januari al in hun blad vermeldde duurde het toch nog een maand voordat de Amerikaanse media het nieuws oppikte. Ook werd bekend dat de Britse media het allang wist, maar op verzoek hun mond hadden gehouden. Dit nieuws vond ik vrij opmerkelijk. De Britse media is namelijk best wel sensatiebewust. Ze zijn altijd hard op zoek naar een scoop en doen daar ook vrij veel voor. Omdat het hier ging om de veiligheid van de prins hielden zij dit keer netjes hun mond. Heel goed vind ik.

Een beetje jammer was het dan ook dat New Idea het bericht wel plaatste. In de Metro van 11 maart las ik een stukje waarin stond dat New Idea zijn excuses maakte voor het wereldkundig maken van het bericht. Zij vertelden niet alert te zijn geweest op de mogelijke gevolgen. De vraag die in mij oprees toen ik dat las was: Onder welke rots hebben jullie de afgelopen maanden liggen slapen??? Even voor New Idea: Wereldwijd is er wekenlang een discussie geweest of Harry wel of niet naar Irak moest. Van de Britse politiek mocht hij niet. De Taliban zou dan al hun pijlen richten op Harry. Het zou te gevaarlijk zijn. Harry wilde weer wel. Hij wilde gewoon meevechten met zijn vriendjes. En zo was er wekenlang de vraag: gaat ie of gaat ie niet? Uiteindelijk kwam het verlossende woord: Harry gaat niet.

Maar oke, misschien heeft niemand bij dat blad iets hiervan meegekregen. Maar dan is er nog altijd het gezonde verstand van de mens. Er is al jaren een oorlog gaande in Irak. Amerika vs de Taliban. De Britten steunen de Amerikanen openlijk en de Taliban heeft ook al vele bedreigingen geuit aan het adres van Groot-Brittanie. Misschien is het dan niet echt handig om te vermelden dat een Britse prins middenin Irak verblijft. Lekker dicht in de buurt van de Taliban. Maar ja, misschien waren zij dit keer een beetje dom.

Koen Voskuil werd in september van het jaar 2000 18 dagen vastgehouden door de politie, omdat hij niet wilde vertellen wie zijn bron was. De journalist had in de krant Sp!ts een agent anoniem geciteerd, die zei dat de politie onder valse voorwendselen een Amsterdamse woning had betreden, waar een wapenarsenaal werd aangetroffen (rtl nieuws, 11 november 2007). Zeven jaar later stelt Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) pas vast dat de justitie fout zat. Voskuil is blij en helemaal, omdat zijn zaak ervoor heeft gezorgd dat minister Hirsch Ballin (Justitie) nu het verschoningsrecht voor journalisten in Nederland bij wet wil vastleggen (Telegraaf.nl, 22 november 2007). Voskuil vindt dat het duidelijker moet worden wanneer een journalist zich op zijn verschoningsrecht kan beroepen. Alleen als het gaat om belangrijke zaken, bijvoorbeeld als er met informatie een misdaad kan worden voorkomen, moet een journalist ondergeschikt zijn vindt hij.
Aan de ene kant ben ik het met hem eens. Ik denk dat als er geen wet komt tegen de bescherming van bronnen, veel bronnen die anoniem willen blijven hun mond zullen houden en dit kan wel eens ten koste gaan van belangrijke informatie. Die bronnen zijn bang dat hen iets overkomt of in het geval van Voskuil zou de agent zijn baan hebben verloren. Dit zal hen tegenhouden om bepaalde informatie te onthullen.
Aan de andere kant is het moeilijk om zaken op te lossen, want er is bewijs, maar het is niet geldig. De politie zal er toch achter moeten komen wie het heeft gezegd, want ze kunnen in een rechtszaak moeilijk zeggen: “Ja, een anonieme bron zei het tegen een journalist en die publiceerde het, maar zelf hebben wij geen verklaring.” Ik vind het dus een moeilijke kwestie.  
Een ding waar ik wel een duidelijke mening over heb is dat ik het niet vind kunnen dat de politie een journalist 18 dagen vasthoudt, alleen omdat hij zijn bron niet wil verhullen.

Op 17 januari 2008 las ik op de website van het AD een stukje over het programma 40 dagen zonder seks. In het programma had deelneemster Bregje een sms aan de kijkers laten zien om aan te geven wat jongens allemaal naar haar stuurden. De naam van de jongen kwam gewoon in beeld. Deze jongen was hier niet zo blij mee vermeldde het artikel en hij had als wraak toplessfoto’s en het telefoonnummer van Bregje gepubliceerd op internet. Op 22 januari 2008 stond er een artikel over het voorval op de website van de Telegraaf. De EO had achteraf toch spijt dat ze de naam van de jongen hadden laten zien. Ze hadden de uitzending nog eens bekeken naar aanleiding van het voorval en vonden dat ze toch wel de naam uit het smsje hadden moeten halen, maar hadden dit in eerste instantie niet gedaan, omdat Bregje een “statement” wilde maken. Ik vind het slecht van de EO dat ze die naam niet uit het smsje hadden verwijderd. Ik had de uitzending gezien en dacht later in me bed: “Hé, in die uitzending lieten ze gewoon alle informatie zien van de verzender, iedereen weet nu wie dat smsje verstuurd heeft. Daar zal hij niet blij mee zijn. Wel slecht van de EO, want die jongen van het smsje deed niet vrijwillig mee met het programma.”
De EO had Bregje’s statement in het programma kunnen laten zitten en gewoon de informatie onderaan de sms onleesbaar moeten maken. De statement ging namelijk om de inhoud van de sms, niet om degene die het naar haar gestuurd had. Ik vind het slecht van de EO dat ze dit niet hebben gedaan en dat ze later met zulk slap commentaar komen. Naar aanleiding van de commotie hadden ze de uitzending toch nog maar eens bekeken en bedachten ze dat ze er toch niet goed aan hadden gedaan om die naam te laten staan. Professionele programmamakers hadden dat gelijk moeten bedenken bij het monteren en niet weken later na zeer veel commotie om de uitzending.

De media stond er vol van 25 september 2007: de actie van Nicolette Kluijver. Voor het BNN-programma Try Before You Die trok zij in een trein aan de noodrem. Een leuke item voor het programma dachten ze bij BNN, de NS dacht er anders over. De kranten kopten dat de NS aangifte deed tegen Kluijver en dat zij verhoort werd door de politie. Aan de ene kant snap ik de NS dat zij dit niet pikken, maar aan de andere kant vind ik het een prachtig item voor Try Before You Die. Een item als dit past precies bij dat programma. Hoeveel mensen denken er weleens aan om aan die rode hendel in de trein te trekken, alleen om te kijken wat er dan gebeurt. Toch durft menigeen het niet. Ik vind het erg leuk dat ze het bij Try Before You Die gedaan hebben, want nu weet ik toch wat er gebeurt. De NS riep dat door dit item het weleens zou kunnen zijn dat meer mensen het gaan uitproberen als ze zien dat de presentatrice er zomaar mee weg komt. Ik denk dat dit juist niet gebeurd. Mensen weten wat er gebeurt als er aan die hendel wordt getrokken, ze hebben het gezien in het programma. Het spannende aan dat rode hendeltje was juist wat er zou gebeuren als je eraan trok. Mensen weten het nu, dus het spannende is ervan af.
Nadat de grootste commotie over het gebeuren over was zag ik Nicolette Kluijver op 8 oktober bij Jensen op de bank zitten. Daar vertelde ze dat ze nog niks van de NS of de spoorwegpolitie had gehoord, in tegenstelling tot wat de krantenberichten kopten. Daardoor zie je maar weer voor wat voor commotie de media kan zorgen door iets mega veel aandacht te geven en dingen op te blazen.

Paris Hilton die de gevangenis in moet, Britney Spears die haar hoofd kaal scheert, de dood van Anna Nicole Smith, dit zijn allemaal onderwerpen die de afgelopen maanden het nieuws hebben gedomineerd. Weken stonden kranten er vol, werden de onderwerpen in televisieprogramma’s besproken en kwam het zelfs op het Journaal. Nieuws wat niet die aandacht verdient vind ik. Deze week werd de gekte van deze aandacht in een televisieprogramma besproken. Hoeveel mensen er naar kijken en luisteren. Miljoenen mensen hebben gezien hoe Britney Spears haar hoofd kaal schoor. In Amerika kreeg de dood van Anna Nicole Smith de eerste paar dagen meer aandacht in het nieuws dan de oorlog in Irak. Ik vind dat showbizz-onderwerpen als deze in het nieuws mogen verschijnen, maar de hoeveelheid aandacht dat er nu aan wordt besteed is veel te overdreven. Het is geen wereldnieuws dat Paris Hilton de gevangenis in moet, zoals het nieuws over de tsunami of orkaan Katrina. Het is niet zo belangrijk dat er weken aandacht aan besteedt moet worden. Er zijn veel belangrijkere onderwerpen waarover men het kan hebben. Zoals de oorlog in Irak. Er zitten heel veel Nederlanders daar, waarvan familieleden hier willen weten hoe de toestand daar is. Nu lijkt het alsof een ontspoorde Britney Spears belangrijker is dan dat. Terwijl de meeste mensen haar niet eens persoonlijk kennen. Als een onbekende vrouw hier ontspoort en haar dochter vermoordt staat dat toch ook niet weken in de media. Een paar dagen en dan is het over. Zo moet het ook gaan met het “nieuws” over de sterren. Paar dagen aandacht en dan klaar. Niet een hele soap ervan maken.